* معارف ...صلوات ....خواست امام(ع).....نعمات خداوندی....*

zohoor

- صلوات
صلوات بر اهل بيت (ع) آنچنان شأني دارد كه سزاوار است انسان بجاي اينكه براي ناراحتي‌هاي خودش دعا كند، صلوات بفرستد و مدّ نظرش باشد كه خدايا، امر ظهور را اصلاح بفرما.

- خواست امام (ع)
خواست امام (ع) حق است. خواست امام (ع) عاقلانه است و ما به سمت صراط المستقيم سوق مي‌دهد. لذا خواست امام (ع) از شعبات رحمت خداست. تبعيت نكردن از خواست امام (ع) يعني پس زدن رحمت.
رفتار در قبال خواست امام (ع): تبعيت

- معارف
منظر ما نسبت به معارف جاري شده از سوي اهل بيت (ع) چنين باشد:
از يك طرف تعليم، از يك طرف تربيت، از يك طرف هدايت، از يك طرف ولايت (به لحاظ نور ولايت امامع)، از يك طرف قوا و توانهاي لطيف قابل استفاده در آينده، از يك طرف از مقدمات حركت راه خدا، و از يك طرف هم همراهي با امام (ع).
به علاوه: با ايمانيّاتي كه در اثر اشراف و پافشاري روي معارف خدا براي ما قرار مي‌دهد، جنبه‌هاي عوالمي ما (از بالا به پايين) ساخته مي‌شود. از طرف ديگر با هدايتي كه در معارف وجود دارد، مسير نشئاتي صراط المستقيم براي ما تبيين و روشن مي‌شود.
معارف به منزله هدايتي است كه شب قبل از عمليّات براي رزمندگان انجام مي‌شود و در آن سرزمين‌ها، پيچ و خم‌ها، توانهاي خودي و توانهاي دشمن تبيين مي‌گردد. معارف پيش‌نياز ما براي صالح شدن و كار انجام دادن براي ظهور است. در نهايت معارف، يك نعمت گرانقدر الهي است و آن رفتار و آن نگرشي را كه ما نسبت به يك نعمت الهي بايد داشته باشيم، در مورد معارف هم بايد داشته باشيم. و نيز: الآن و بخصوص در آخرالزّمان خطر انحرافات شديد است و معارف يك ضرورت است براي دفع خطر.
اگر مي‌خواهيم قواي الهي را مجرا شويم، قبل از آن بايد بتوانيم از پس مجرا شدن معارف بر بياييم.
اگر خداوند ان شاء الله براي ما توفيق جهاد و عمل در راه بسوي ظهور قرار مي‌دهد، عمل ما در فضاي ايمانيات انجام مي‌شود؛ ايمانياتي كه حاصل معارف است. معارف و ايمانيات پيش‌نياز عمل است.
رفتار در قبال معارف: با اشتياق معارف را صحيح و زلال واجد شدن و قوي شدن در آن و تبعيت از آن.

- نعمات خداوندي
اگر ما در « فضاي صالحيت» قرار داشته باشيم، نعمات خداوندي را به جهت اينكه ان شاء الله براي سربازي براي ظهور و براي صالحيّت مفيد باشند، هم بزرگ و هم قيمتي مي‌شماريم. ما اين اميد را داريم كه تمام نعمات خداوندي براي صالحيّت و هدف مقدس برپايي ظهور مفيد باشند و بتوانند بكار گرفته شوند. از جمله نعمات خداوندي، رشدهايي است كه خداوند در قالب سختي‌ها بر ما جاري مي‌كند. ما آنها را هم بزرگ مي‌شماريم و طالب آن رشدها هستيم.
در توضيح اين مطلب، نكته‌اي قابل طرح اين است كه اولاً همه چيز فقط توسط خدا اداره مي‌شود و ثانياً بسيار خوب و زيبا اداره مي‌شود. از اين رو ما بايد منظر خدايي داشته باشيم و از هر موضوعي كه در عالم رخ مي‌دهد خدا را نتيجه بگيريم. بويژه از هر سختي كه به ما برسد، بايد خدا را نتيجه بگيريم. آن سختي در نظامي كه توسط خدا بسيار خوب و زيبا اداره مي‌شود به ما رسيده است. بگوييم خداوند در سختي كه به ما برسد، جنبه‌اي از تزكيه يا رشد براي ما قرار مي‌دهد.
اگر در فضاي صالحيت قرار نگرفته باشيم، سختي‌ها براي ما پررنگ است و جلوه مي‌كند و ما ممكن است بگوييم رشدها به زحمت اين سختي‌هاي جاري شده نمي‌ارزد و يا ممكن است بگوييم كه نقد را به نسيه ترجيح مي‌دهيم و يا ممكن است بگوييم كه ما قانعيم؛ اهميتي ندارد اگر اين نعمات اُخروي را نداشته باشيم. اين وضعيت در شرايطي است كه انسان هدف مقدس نداشته باشد.
بطور خلاصه: فضاي صالحيّت ß بزرگ شمردن نعمات ß فضاي شكر
رفتار در قبال نعمات الهي: ذكر و شكر آنها و سعي در بهترين استفاده از آنها

- صاحب، خود امام (ع)
لازم است متذكر شويم كه شأن و قيمت اهل بيت (ع) كه مجراي نعمات خداوندي بر ما هستند بسيار بيشتر از خود اين نعمات است. به يُمن وجود ايشان هستي داريم و از خداوند نعمات و محبّتها را دريافت مي‌كنيم. سزا است كه انسان تا مي‌تواند به ياد ايشان و قدر دادن ايشان باشد