*......نماز........*

zohoor

- نماز

نماز محضر اهل بيت (ع) است و گونه‌اي از همراهي و قرب به ايشان، بويژه به حضرت رسول الله (ص)؛ و به اين خاطر قيمت دارد. به اين لحاظ مطالبي كه در قسمت همراهي با امام (ع) مطرح شد براي نماز هم صادق است.
نماز اول وقت را دقت كنيم. آن چيز كه از ادب ياد گرفته‌ايم بايد در نماز ارائه كنيم. بلكه هر چيز كه ياد گرفته‌ايم بايد در محضر نماز پياده كنيم. با آن چيز كه از معارف درك كرده‌ايم بايد در محضر كلام بگوييم. تمام آن معارفي كه درك كرده‌ايم و بهترين چيزهايي كه در وجودمان داريم، آنها را براي محضر آماده كنيم. يك نمازي بخوانيم كه وقتي دست به قنوت بالا مي‌بريم، پادشاه رغبت كند به كلام ما گوش بدهد. طوري در محضر بايستيم كه وقتي از ما خواستند كه كلامي بگوييم رغبت كنند به شنيدن كلام ما. طوري نماز بخوانيم كه وقتي كه در انتهاي نماز، زماني كه گفتيم « السّلام عليك ايّها النّبيّ و رحمة الله و بركاته»، صاحب رغبت كند به كلام ما گوش دهد و رغبت كند جواب ما را بدهد.
راستي، چرا نماز ستون دين است؟ چرا اگر نماز كسي قبول نشود، ديگر اعمالش هم قبول نمي‌شود؟ چرا نماز معراج مؤمن است؟ چرا نماز « فلاح» است؟ چرا نماز « خير العمل» است؟ چرا بر نماز اول وقت پافشاري مي‌شود؟ چرا اگر كسي نماز را سبك بشمارد مشمول شفاعت اهل بيت (ع) نمي‌شود؟ رمزش چيست؟
چه بسا جواب تمام اين چند تا سؤال به اين مربوط باشد كه نماز محضر امام (ع) است. محضر ß قرب به امام (ع) ß حركت راه خدا (صراط المستقيم)
ما اين را فهميديم كه قرب به امام (ع) در حركت راه خدا اصل است.
نماز: قرار ملاقات با حضرت رسول الله (ص). لذا «عشق به نماز». لذا اهميت نماز اول وقت.
ما بخواهيم ديندار باشيم، اگر دينمان ستون نداشته باشد، هر چه سعي كنيم، در واقع دست و پا زده‌ايم. وقتي مي‌بينيم براي درآمدن از قفس دنيا و رهايي از آلودگي‌هاي آن و حركت راه خدا نياز به قرب و اتصال به امام (ع) داريم، پس آن مواردي كه درجه‌اي از قرب و اتصال به امام (ع) است مانند نماز را قدر بدانيم. « السّابقون السّابقون - اولئك المقرّبون» احساس نياز به قرب به امام (ع) ما را به محضر امام (ع) بويژه به نماز بكشاند.
آيا واقعاً وقتي در محضر امام (ع) قرار مي‌گيريم، حركت راه خدا و سوق داده شدن به سمت صراط المستقيم براي ما انجام مي‌شود؟!
بله. مي‌تواند انجام بشود. تا ما چطور رفتار كنيم. ولايت و ربوبيّت امام (ع) در محضر نماز را پس بزنيم يا نه.
آن موقع كه اهل بيت (ع) از الآن غايبتر بودند و حتي در برزخ جسمشان، جسم ذرّه‌اي بود و آن موقع كه تكامل عوالم هنوز مثل الآن نشده بود و مثلاً هنوز غيب تفصيل داده نشده بود و مبين نشده بود و هنوز « الرحمن علي العرش استوي»[3] نشده بود، خداوند از مجراي اهل بيت (ع) خوباني چون رسولان (ع) را بر صراط المستقيم قرار داد و بهترين فضايل و كمالات را بر آنها جاري نمود. خدا براي تزكيه و تعليم و تربيت و ولايت ما هميشه دستش باز است. ما در هر عالمي و در هر نشئه‌اي باشيم، خدا بخواهد ولايت و ربوبيت بكند و اِعمال رفعت بكند و تزكيه بكند، محدوديتي و مشكلي ندارد. اشكال از ما است كه محضر خليفه خدا را ارج نمي‌نهيم و آن را مفت از دست مي‌دهيم در حاليكه اينقدر در دولت ابليس تحت فشار و همزات هستيم؛ اينقدر از عمر ما رفته است و هنوز بر صراط المستقيم قرار نگرفته‌‌ايم. ما در قرب به خليفه خدا قرار بگيريم و در اين قرب درست رفتار بكنيم، خدا نعم المولي و نعم النصير است. لذا محضر امام (ع) و قرب به ايشان در نماز را بزرگ بشماريم.
در محضر نماز و كلّاً در محضرهاي ديگر امام (ع) چه رفتاري بايد كرد؟ رابطه امام (ع) و افراد، رابطه قلب و سلول است. اول از همه، سلول بايد در معرض قلب باشد و قرب و اتصال به قلب داشته باشد. سپس سلول بايد از قلب بگيرد؛ بر عطايي كه از قلب گرفته است پردازش انجام بدهد و سپس بهترين صادره‌ها و هنرنمايي خود را تحويل قلب دهد و سپس تپش بعدي قلب مي‌آيد و دوباره از قلب عطا مي‌رسد.
اين اصل است و اصالت دارد كه ما به قرب به امام (ع) برسيم و در محضرشان باشيم. در محضري مانند نماز، با آن چيزهايي از تعليم و تربيت و ولايت و ... كه از ايشان قبلاً گرفته‌ايم، بهترين رفتارها و بهترين هنرنمايي‌ها را انجام بدهيم. سپس در محضر نماز تپش بعدي قلب را دريافت مي‌كنيم؛ عطاي بعدي از امام (ع) را دريافت مي‌كنيم از ربوبيت يا ولايت يا اِعمال ديگر صفات الهي كه مي‌تواند موجب تزكيه يا اصلاح جنبه‌هاي مختلف ما گردد.
بله. حركت راه خدا، انّا اليه راجعون، همين است. اول آن با اصلاح و تزكيه جنبه‌‌هاي ما شروع مي‌شود تا بر صراط المستقيم قرار بگيريم. سپس حركت در مسير نشئات ان شاء الله واقع مي‌شود. هر وقت خدا صلاح دانست، درجه قرب ما به خليفه‌اش را بيشتر مي‌كند.
دوباره تا محضر بعد، سعي مي‌كنيم در طي اين مدت بهترين رفتارها را انجام بدهيم و به بهترين وجه از آن اصلاحي كه براي ما انجام داده‌اند استفاده ببريم. رفتاري نكنيم كه در محضر نماز بعدي سرافكنده باشيم.
به عنوان يكي از رفتارهاي خواسته شده، بايد « فضاي نماز» را اصلاح كرد. موضوع اين نيست كه جملات نماز را با چه معنايي بگوييم. موضوع اين است كه در چه فضايي جملات نماز را خرج مي‌كنيم. فضاي نماز كه «روح» نماز است را خيلي بايد مواظبت كرد. فضاي نمازمان بايد فضاي صالحيت باشد: « خدايا من بايد بتازم. من بايد دنبال برپايي ظهور باشم و بايد براي ظهور خاصيت داشته باشم. خدايا حركتم بده. خدايا كمكم كن.»
به هر حال اگر خاصيت نماز را بصورت بالفعل نيافتيم، نگذاريم هدر رود؛ لااقل خاصيت نماز بالقوّه باشد. بالقوّه بودن اَعمال ما براي آينده بسيار اهمّيت دارد. مثلاً وضعيت انسانها بعد از حيات دنيوي در برزخ و در قيامت چقدر وابسته به اعمالي است كه در دنيا انجام دادند و چقدر وابسته است به اعمالي كه در برزخ يا در قيامت در همان زمان مي‌توانند انجام بدهند (اگر بتوانند).
ولي چه خوب است طوري رفتار كنيم كه اثر نماز را اِن شاء الله بالفعل هم بيابيم.
شياطين كه جايگاه نماز و خاصيت آن براي بشر را تا حدي مي‌دانند سعي دارند در نماز افكار انسان را به هم بريزند تا انسان اين نعمت بزرگ الهي را از دست بدهد. در اين خصوص بايد متذكر شد كه اگر كسي بخواهد عزم داشته باشد، بايد شياطين را پس بزند.

خلاصه رفتار در قبال نماز:
- تشديد بزرگ شمردن آن و قدرداني آن
- تشديد احساس نياز ما به نماز
- شكر خداوند بخاطر قرار دادن نعمت نماز
- سعي بر نماز اول وقت
- تشديد « به نيت محضر نماز بهترين رفتارها و بهترين آمادگي قلبي قبل از نماز و در حين نماز داشتن»
- تشديد مراقبت در نماز و اذان و اقامه: در نظر داشتن نياتي براي جملات نماز بر اساس فرهنگ عزم به برپايي ظهور