نمازهاى مستحب(نوافل)

mehraneh_85

نمازهاى مستحب(نوافل)
به جز نمازهاى واجب روزانه(17 ركعت)،نمازهاى ديگرى هم‏وجود دارد كه انجام آنها مستحب است و بسيار ثواب دارد و چون اين‏نمازها،اضافه بر نماز واجب است،به آنها نافله و نوافل گفته مى‏شود(نفل،به معناى زايد و افزون است).
تعداد ركعت‏هاى نمازهاى مستحب،دو برابر ركعات واجب،يعنى‏34 ركعت است،بدين شرح:
1- نافله نماز صبح،دو ركعت،قبل از نماز صبح،
2- نافله نماز ظهر،هشت ركعت،قبل از نماز ظهر،
3- نافله نماز عصر،هشت ركعت،قبل از نماز عصر،
4- نافله نماز مغرب،چهار ركعت،بعد از نماز مغرب،
5- نافله نماز عشاء،دو ركعت نشسته،بعد از نماز عشاء.
6- نافله شب،يازده ركعت،پيش از اذان صبح،كه هشت ركعت آن‏«نافله شب‏»نام دارد،دو ركعتش به نام‏«شفع‏»،و يك ركعت ديگرش‏به نام‏«وتر»است. (21)
در حديث است كه:نمازهاى نافله،به منزله هديه است و در هرصورت،پذيرفته مى‏شود. (22)
با همه تاكيد و تشويقى كه در باره انجام نمازهاى مستحبى است،اداى آنها بايد از روى علاقه و عشق باشد و انسان،بر خودش آنها راتحميل نكند.سعى كند كه ابتدا،آمادگى روحى و علاقه و كشش قلبى‏بيايد،آنگاه به انجام آنها بپردازد.
امام رضا(ع)فرموده است:دل‏ها،گاهى اقبال و آمادگى دارند،وگاهى نه.عبادات را وقتى كه دلها آماده است انجام دهيد. (23) به همين دليل،در نمازهاى مستحب،برخى ارفاق‏ها و تسهيلاتى‏وجود دارد كه در نمازهاى واجب نيست.اين آسان‏گيرى،براى جذب‏بيشتر افراد است.از جمله اينكه:
1- نماز مستحب را،هم مى‏توان ايستاده خواند،هم نشسته.
2- در نماز مستحب،مى‏توان فقط سوره حمد خواند و به ركوع رفت.
3- در نماز مستحب،شك ميان ركعت اول و دوم،نماز را باطل‏نمى‏كند و نمازگزار مى‏تواند تصميم بر هر كدام بگذارد.
4- انجام كم و زيادهاى اشتباهى در نماز مستحب،سجده سهوندارد.
5- براى نمازهاى واجب،بهتر است انسان به مسجد برود ولى در باره‏نوافل،چنين دستورى نيست.
اين ساده‏گيرى‏ها براى تشويق افراد به اين عبادت‏هاى سازنده‏است.حتى اگر نماز مستحب را كسى در وقتش نتوانست‏بخواند،قضاى‏آنرا مى‏تواند انجام دهد،كه در اينصورت،طبق حديث، خداوند به فرشتگان مباهات كرده و مى‏فرمايد:به بنده‏ام بنگريد!چيزى را كه بر اوواجب نكرده‏ام،قضا مى‏كند!(و در حديث ديگرى افزوده شده كه:شمارا شاهد مى‏گيرم كه او را آمرزيدم) (24)
در حديثى آمده:نماز نافله،جبران كننده نواقصى است كه درنمازهاى واجب است. (25) و... همچون صدقه‏اى است كه انسان مى‏پردازد. (26)