|
 تاریخ: سهشنبه 8 خرداد 1386 - 16:45 عنوان: با توجه به معصوم نبودن ولى فقيه چ |
 |
|
با توجه به معصوم نبودن ولى فقيه چرا به قــداست وى مـعتقديـد؟!
قداست به معناى محبوبيتِ همراه با احترام شديد است. انسان به علّت كمال خاصّى كه در شخصيتى سراغ دارد، به او محبّت ورزيده و به وى احترام خاصى مىگذارد. انسانها همه كمالات را بطور يكسان دارا نيستند، از اين رو انسانى كه داراى كمالاتفوق العاده و برترى است از محبوبيت و احترام بيشترى برخوردار است.
قداست مانند محبّت از يك مورد شخصى محبوب به ديگر امور منتسب به او نيز ـ به طور طبيعى ـ منتقل مىشود، به گونه اى كه وقتى شخصى را دوست مىداريم، نزديكان و وابستگان اش را نيز دوست خواهيم داشت; مثلاً وقتى به استاد خود عشق مىورزيم، فرزندان و حتّى وسايل شخصى او را نيز دوست مىداريم، به همين دليل است كه مردم ما به خاندان امام (قدس سره)، خانه، حسينيه و حرم ايشان علاقه شديدى نشان مىدهند و به آنها عشق مىورزند.
قداست، روح دين
روح دين را همين قداست تشكيل مىدهد، به طورى كه تمام اديان الهى بر احترام گذاردن خاص به خداوند و هر چه و هر كس كه به او منسوب است تأكيد مىورزند، حتى مذاهب انحرافى نيز براى بت و خدايان قداست قائلند. روايات ما بر اين مطلب تأكيد دارد كه «هل الايمان الّا الحبّ» آيا ايمان جز محبّت و دوستى امر ديگرى است([1])؟ از اين رو در اسلام اولين مرتبه قداست براى خداى تبارك و تعالى است و در مراتب بعدى هر كس به او نزديكتر و داراى ارتباط بيشتر با اوست. پروردگار متعال به دليل هستى مطلق، كمال مطلق و ... از برترى بى نظيرى برخوردار است و طبيعى است از همه محبوتر و دوست داشتنى تر باشد، تا اندازه اى كه بايد در برابر او به خاك افتاد و پيشانى را بر زمين ساييد. اين سجده به دليل همان قداست است.
در مرتبه بعد، پيامبر اكرم (صلى الله عليه وآله وسلم)به دليل بيشترين ارتباط با خداوند، داراى تقدس و احترام بيشترى است، تا آنجا كه خداوند و فرشتگانش بر او درود مىفرستند و از مؤمنان نيز مىخواهند تا درود بفرستند([2]). و شرع مقدس گذاردن دستِ بدون وضو را بر نام آن حضرت حرام مىداند.
اين قداست پس از خداوند، به پيامبر و جانشينان او يعنى مامان معصوم(عليهم السلام) ـ كه از طرف خدا منصوب شده اند ـ گسترش مى يابد. بوسيدن ضريح امامان (عليهما السلام) و زيارت حرم آنها همگى برخاسته از همين قداست است. در مراتب بعدى يعنى پس از امامان (عليهم السلام) اين قداست به همه كسانى كه به گونه اى به آنان منتسب اند، مانند سادات و مراجع و علماى دينى سرايت مىكند. با اينكه بوسيدن دست و تواضع بيش از اندازه براى غير خدا در اسلام نكوهش گرديده، ولى مواردى استثناء شده است، از جمله: «انه من اريد به رسول اللّه;([3]) كسى كه به جهت انتساب به پيامبر دستش را ببوسند.» يعنى اين شخص از چنان عظمتى برخوردار است كه به جاى پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم)دست او را مىبوسند.
ولىّ فقيه گرچه معصوم نيست، ولى به دليل انتسابش به امام معصوم (عليه السلام)و جانشينى وى مراتبى از همان قداست را داراست. آيا مىشود كسى خدا را دوست بدارد، ولى پيامبرش را دوست ندارد؟! آيا مىشود كسى پيامبر را دوست بدارد ولى به جانشينان او (امامان) علاقه نداشته باشد؟! و آيا مىتوان امام معصوم (عليه السلام) را دوست داشت، ولى جانشين او را گرامى نداشت؟
* * * * *
________________________________________
[1]- كافى، جلد 2 ص 125، روايت 5.
[2]- قرآن كريم سوره احزاب آيه 56.
[3]- بحار الانوار، علامه مجلسى، ج 26، باب 100، روايت 25.
منبع: کتاب پرسش ها و پاسخ ها /استاد آیت الله مصباح یزدی
برای دیدن این کتاب و کتاب های دیگر ازین استاد ارزشمند (حفظه الله) که به حق دریایی از حکمت هستند می تونید به سایت زیر مراجعه کنید:
http://www.mesbahyazdi.org/farsi/ |
|
