اظهار دوستی و علاقه به اهل بیت علیه السلام به عنوان اجر رسالت، منفعتی برای پیامبر و اهل بیت ندارد بلکه تنها مومنان در دنیا و آخرت از آن بهره مند خواهند شد." قل ما سالتکم من اجر فهولکم"[4]
در حقیقت همین مودت و ارتباط های روحی و معنوی است که راه سیر به سوی خدا را فراهم می سازد، و سلوک انسان را در راستای اراده حق متعال شکل می دهد.
با محبت امام زمان "ع" است که زمینه های اطاعت از او فراهم می شود، و با اطاعت از اوست که راه کمال انسان بسوی خدا هموار می گردد.
محبت، اساس و پایه دین، بلکه مساوی با دین است.
" هل الدین الا الحب؟"[5]
دین خدا جز با تکیه بر محبت و ولایت اهل بیت "ع" استقرار نمی یابد. از این رو انتظار حاکمیت و غلبه دین در جهان، به نوعی انتظار جهانی شدن محبت و ولایت امام زمان "ع" است.
و شاید به همین خاطر باشد که امام زمان "ع" می فرماید:
" فلیعمل کل امری منکم بما یقرب به من محبتنا"[6]
پس هر یک از شما باید به آنچه که او را به مقام محبت ما نزدیک می کند، عمل نماید.
از این رو هرگونه عملی که بتواند، مقدمه ای برای ایجاد محبت بیشتر به امام زمان "ع" باشد؟، انجام آن وظیفه ای بر عهده شیعیان خواهد بود.