شب به درازا کشید، چشمها ، همه فرو خفتند جز چشمان شهدای شیفتگان، که در سیاهی آسمان، فروغ ترا ی جوید؛ ای خورشید فروزان وجد.
دریا توفانی شد، زورقها، همه در هم شکستند جز زورق سرخ چشم براهان، که بر فراز امواج، کرانه ترا می جوید؛ ای ساحل آرام نجات.
پهنه زمین خشکید، گل بوته ها ، همه پژمردند جز لاله زار خونرنگ دلباختگان، که در کویر گدازنده صحرا، تراوش ترا می جوید؛ ای چشمه جوشان حیات.
آری، تیره شب غیبت، بدرازا کشید، دریای سیاه زندگی، سراسر گرداب و توفان شد، پهندشت انسانیت کویری تفتان گشت و منتظران، نستوه و پایدار، همچنان ترا می جویند؛ ای مهدی موعود، ای منجیمحبوب، ای قائم منتقم.
براستی که در تاریخ وصل و هجران و عشق و حرمان، محبتی چنین دیرپای ، محبانی چنین دیر پای بند و محبوبی چنان گریز پای، هیچ چشمی ندیده و هیچ گوشی نشنیده، که هزار و ... سال است این " جذبه و ناز" و " راز و نیاز" ادامه دارد.
وای بر تو، ای قلم، بشکنی که چه نسنجیده و ناهنجار نوشتی!
کجا آن یوسف عزیز، بپای خویش، راهی چاهسار غیبت شد؟ مگر نه اینکه بیوفائی و ناشکیبائی و پراکنده دلی مدعیان حب و ایمان، سبب رخ پوشاندن و دوری گزیدن و در زندان نهان زیستن آن محبوب عالمیان است که خود ، در لفافی از اندوه، فرمود:
" اگر شیعیان ما – که خدا آنانرا بر طاعت خود توفیق دهاد – بر پایه شناختی شایسته و صادقانه، در راه وفا به پیمانی که بر دوش دارند همدل می شدند برکت دیدار ما برای آنان زودتر دست می داد، پس ما را از ایشان دور نمی دارد مگر رفتار ناشایست و ناپسند آنان که خبرش بما می رسد.
آری،
از جذبه اوست که پرستوی عشقش در دل شوریدگان آشیان می کند .
از یادآوری اوست که گلبن یادش در روان فریفتگان بهار می آفریند .
هیچ عاشق خود نباشد وصل جو که نه معشوق بود جویای او
از این روست که درک محبت و مودت او – همانند حب خدا و پیامبر – نیازمند به تلاش و تکاپوی دشوار و توانفرسا نمی باشد. کافیست سراچه دل را به اشک توبه بشوئی و به مژگان استغفار بروبی وبه دو پاسدار تقوی و اخلاص بسپاری تا دریچه اش را هر بامداد بسوی " هیچ بنده ای بخدا ایمان نیاورده مگر آنگاه که مرا بیش از خودش دوست بدارد و فرزندان مرا بیش از فرزندانش و خاندان مرا بیش از خاندانش"
پیامبر اکرم"ص"
بویژه که دوستی وسرسپردگی به آستان مهدی علیه السلام، با شور و اشتیاق ظهور شکوهمند و جهانگر او در هم می آمیزد، راستی: کدام انسان حق پرستی است که آرمان حکومت عدل و دادگری را در سر نپرورد؟
کدام روان شرافتمندی است که با نوید امنیت و آزادی همگانی، حیات تازه نگیرد؟
کدام تن ستم کشیده ای است که بامید روزگار مساوات و برابری بر کوشش و مقاومت نیفزاید؟
کدام جان درد آشنائی است که با یاد پرچمدار الفت و برادری، آرامش و آسایش نیاید؟
کدام چشم جستجوگری است که در انتظار جمال انسانیت و مردانگی به اشک ننشیند؟
کدام دل اندوهباری است که از شوق پایان غیبت و پنهانی، شادمانه نتپد؟
بس کن ، ای چگر سوخته قلم، نالیدن را، گریستن را ، و شور و آفریدن را، که این سوز را درمانی و این فراق را پایانی نمی بینم، چز هنگامه ظهور، که آنرا نیز، زمانی معین نیست و یا اگر هست:
لایجلیها لوقتها الا هو.
