مظلوميت تا غربت تاریخ : شنبه، 29 اردیبهشت، 1386 موضوع : مظلوميت تا غربت مسلمانان گل نرگس غريب است از مظلوميت تا غربت راهي نيست; چنانكه مظلوميت مسير هميشگي غربت است ... آن‏گاه كه قلم برداشتي و خواستي از غربت مولايت‏بنويسي; اما دريغ از حافظه‏ي تاريك تو و ذهن خاموش قلم! تو خود خوب مي‏داني كه از چشم‏انتظاري چيزي نفهميدي! تو نه محبي و نه عاشق! آنگاه كه ادعاي عاشقي كردي و از جمعه‏هايت‏به سادگي گذشتي! آنگاه كه سوختي و ناله سردادي و دست‏ به دعا برداشتي، اما نه براي ظهور! گفته‏اند فريادي را بنويسم كه آي! مسلمانان گل نرگس غريب است! ... افسوس كه واغربتاي آن‏كس در كار جهان مي‏پيچد كه در اين مصيبت غريبي سهيم نباشد. افسوس كه تو خود غربت را سبب مي‏شوي . از چه دم مي‏زني؟ به كه مي‏گويي؟ آنان كه دم از وفا مي‏زنند وعده را از ياد برده‏اند . پاي جان به ميان آيد همه خاموشند! آري شايد هركس را سوداي كاري است! آنان كه اشتياق صحبت او را مدعي‏اند، به خلوت شبانه بر نمي‏خيزند! آنان كه « والمسارعين اليه في قضاء حوائجه‏» را زمزمه مي‏كنند، كجايند هنگام حاجتش؟! پاي بي‏رمق را بهانه مي‏كنند و شانه‏هاي بي تقصير خود را بالا مي‏برند؟! آنان كه آرزوي « والمستشهدين بين يديه‏» دارند، جان گرامي را در ترازوهاي رژيم مصرف روزانه خرج مي‏كنند . آنان كه قانون گمرك و تسهيلات و ترانزيت و ترافيك ماشين و غيره را خوب مي‏دانند، در قانون‏گذاري دل‏هاي پريشان و يخ‏زده‏ي بي انتظار، مهارتي خرج نمي‏كنند! شاعري كه نظم غزل‏هايش به آهنگ صميمي رفيق دوران كودكي‏اش است، را چه انتظاري است؟ موسيقي‏هايي كه چنگ بر افكار مقدس مي‏زنند و مفهوم زيباي انتظار را مي‏بلعيد! چه مي‏گويي؟! اكنون دوره‏ي عطر و ادكلن‏هاي آمريكايي است و شميم صبح جمعه از ياد رفته! دوره‏ي «پارك‏هاي ملاقات‏» و «سينماهاي شهرت‏» و « ايستگاه‏هاي غفلت‏ » است . چه كسي در انديشه‏ي ملاقات با اوست؟ اكنون صداي بوق ماشين‏هاي آخرين‏سيستم و آواي موبايل و ژست‏هاي بيگانه آن، صداي پاي انتظار را به گوش كسي نمي‏رساند . آپارتمان‏ها و برج‏هاي بلند، غروب جمعه را فراموش كرده و تو از غروب آسمان، سرخي را ميداني كه طبق عادت به سياهي مي‏رود! چيز عجيبي نيست . اينجا، همه در شهر مسلمانان، نقش خوب بودن هم يادشان رفته . مقدسات را بايد در موزه‏ي شهرها ببيني . فرق دختر و پسر را نمي‏داني . اماكن مقدسه كم كم به جاي زائران مشتاق، جاي خود را به توريست‏هاي بين المللي خواهد داد ... دلم از اين دنيا گرفته . حس مي‏كنم قطره اشكي هستم بر روي گونه‏هاي زمين . دلم عصر جمعه‏اي شده است ... مردم! نگاه آسمان را بخوانيد . غروب جمعه را بفهميد . چشم‏هايتان را به سرخي‏اش عادت دهيد. غروب جمعه انعكاس آه دلتنگ زهراست . فرياد بلندي است در بغض فروخورده‏ي خورشيد . يادي از دلتنگي‏هاي عاشوراست . يادگار زماني است كه آسمان فهميد زين پس بايد به انتظار بنشيند . آسماني كه آن‏روز شاهد فروپاشي زمين بود . شاهد آن نگاهي كه تا ابد روي نوك نيزه‏اي مات ماند! نگاهي كه مي‏گفت: اين الطالب بدم المقتول بكربلاء ... منبع این مقاله : به سوی ظهور http://www.besoiezohoor.com آدرس این مطلب : http://www.besoiezohoor.com/article51.htmlhttp://www.besoiezohoor.com/modules.php?name=News&file=article&sid=51 INP_Nuke © IranNuke.com